Dit is voor mij een hele bijzonder indrukwekkende foto. Ik heb hem genomen op de begrafenis van mijn bijzondere tante.
Op haar wens is ze op een ‘new-orleans-manier’ begraven: met treurige muziek [gespeeld door haar vrienden]
wordt de kist begeleidt naar het graf en met langzaam steeds vrolijker wordende muziek loop je van het graf weer terug ‘het leven in’.

Dit was aan het begin, en het kindje liep eerst een beetje te drentelen tussen de graven, haar papa dichtbij haar.
Opeens gingen haar oogjes glimmen bij het zien van deze kleurrijke bewegende onderdelen op het kindergraf.
Ik koos er bewust voor om het kleine meisje scherp te maken en de stoet erachter vager, maar nog wel herkenbaar.

Deze foto van haar begrafenis zegt zoveel: Vreugde, speelsheid, verdriet, mafheid, serieusheid, rouwen.
Alles komt voor mij bij elkaar in dit ene beeld.
2016-07-14_0001Diafragma 4.5
Sluitertijd 1/500
Iso 800.

Het moment dat ik bedacht dat de foto mooier,
spannender zou worden als ik m vanaf een lager standpunt zou nemen,
draaide het meisje op… en keek naar de stoet.  `
Jammer, want het moment was een beetje weg.
Toen stelde ik de mensen op de stoet scherp.
Een heel andere foto 😉

2016-07-14_0002Vragen?
Stel ze gerust hieronder.