RD-Actie voor Ethiopie

'The singing sister' zo wordt Betty genoemd. Wat een stralende ogen heeft deze jonge vrouw en wat staat haar hart 'on fire' voor haar God! Zingend verzorgt ze de wonden voor oud en jong, en deze foto was zo'n hoogtepunt van zo'n moment. 
Je ziet de brandwonden op het beentje van het kereltje, ze zijn net verzorgd door Betty en Abarash. Als je weleens een brandwond gehad hebt, weet je hoe pijnlijk dat is. Maar het zingen van de zusters maakte dat het ventje stil was. En dan... aan het eind, die boks, die high-five... ik merk dat ik het niet eens onder woorden kan brengen wat dit moment met me deed. 
Zo veel liefde. Zo veel 'erbarmen'. Zo veel vreugde ook.
Via deze link kun je hen horen zingen... 

Berdien Koster, wat een mooi intrigerende vrouw is dat! Wat heb ik genoten van haar verhalen, haar down-to-earth-werkmentaliteit, haar dromen over een 'ziekenhuis'.  (luister deze podcast, dan hoor je zelf haar en haar verhaal!!)

Hoe Berdien samen met Abarash de kliniek runt, en welke impact ze hebben op de mensen die daar komen: daar kun je echt een boek over schrijven. Een van de mooie verhalen hierover kun je via deze link lezen.
En tijdens de actie is er iets moois gebeurt: eindelijk... eindelijk, kan de bouw van het ziekenhuis van start!

Over deze baby Johanna heb ik een mooi persoonlijk verhaal. Heb je even tijd?

Mijn vriendin gaf net voordat ik ging, een mooi jurkje mee. Ik sputterde nog wat tegen want m'n koffer was echt vol. 'Er is een prinsesje van God daar, geef haar het jurkje'. Het jurkje zat elke dag in mijn tas, en ik keek en luisterde naar m'n hart. Maar of er waren teveel meisjes bij elkaar, of het was te klein of te groot, en zo kan ik nog even doorgaan.
Op een van de laatste dagen bezochten we het opvanghuis van Addis Alem: kinderen die in een huisgezin opgroeien. Kinderen van allerlei leeftijden, kinderen met een beperking, met zulke intense verhalen over waar ze vandaan komen. Het laatste kindje wat in dit gezin gekomen was, heette Johanna; ze heeft een waterhoofd en is blind en was door haar moeder achtergelaten. 

's Avonds in mijn hotelkamer voelde ik het heel duidelijk: dít is het meisje voor de jurk.
Alsof God het liet zien door het licht wat op haar gezichtje viel - op de foto: 'Zij is een prinses'.
Zo duidelijk was het, zíj is het. 
Gelukkig kwamen we nog een keer bij het gezinshuis en kon ik het jurkje geven aan dit 'prinsesje van God' - de foto heb ik op mijn telefoon staan dat ze het jurkje aan heeft. 

Zo werkt God. 
Zo leidt Hij.
Zo laat onze Vader dingen zien.

Echt.

Een van de meest impactvolle ontmoetingen was wel met deze vrouw, een ex-priesteres. Almaz woont in een 'grafhuisje' en onder haar piepkleine leefruimte liggen dus drie mensen begraven. 
Na het interview kreeg het bezoek aan Almaz een andere wending en een abrupt einde omdat de 'geestelijke strijd' heel dichtbij kwam! De duivel manifesteerde, en dat maakte diepe indruk.

Van wanhoop naar een stralend gezicht. Kasaye kan wel huilen als we bij hem komen: zijn koeien zijn door rebellen gestolen en hoe moet het nu met het bewerken van het land? En daarmee voedsel voor zijn gezin?
Aan het eind van het interview laat hij zijn bijen zien en dan gaan zijn ogen stralen: de liefde voor zijn bijen kun je zomaar zien. 
Van dit gezin heb ik zoveel 'rake' foto's kunnen maken... dit is er een van.

Die blik naar 'haar manke kip' - het kan me nog ontroeren. Natuurlijk zou ze 'm kunnen opeten, maar ze hield zoveel van haar kip die vrij hinkepinkt door haar huis. Ze houdt ook veel van haar kleinkinderen, maar haar zorgen zijn mega. Haar kleinkinderen vallen vaak huilend van de honger in slaap. 
Ze wilde graag nog met mij op de foto, dus maakten we ook een selfie ;-) Dit staat op mijn telefoon, zodat ik met regelmaat aan haar denk.

Een vader die breekt in het bijzijn van zijn twee jongens... even schroomde ik met mijn camera's maar ik besefte: dit, dit verhaal moet verteld worden. Daarom maakte ik wel o.a. deze foto.
De zorgen om de toekomst van zijn kinderen is real. En hoe een middelbare school daar oprecht verandering in kan brengen. 

Ook in het tienermoederhuis hebben we veel verhalen gehoord: die meiden hebben dingen meegemaakt die je niemand gunt. 
Neem het verhaal van Jitu, die een tweeling kreeg. 

Of Gutema die in haar eentje, in het donker, beviel van haar kindje die ze de eerste vijf dagen alleen maar water kon geven. Het tienermoederhuis is het mooiste wat haar nu is overkomen. 

Tigist dacht dat de chinese fabriek haar werk en een toekomst zou geven: maar dat werd een desillusie.

Adis Girma werd 'het vignet' van deze grote actie. Zestien en moeder van een kindje met een práchtig bekkie: krijgen zij beide een kans op een toekomst?

En zo hebben al deze meiden een ingrijpend verhaal. Een tienermoederhuis waar ze op adem kunnen komen, de eerste maanden op weg geholpen worden met hun kindje en hulp bij 'het vervolg' is broodnodig. Fijn dat een deel van de opbrengst hierheen gaat.

We zijn ook naar Shala geweest, een moslimgebied, waar christenen het niet makkelijk hebben. Ik zat erbij toen de vrouwen hun verhaal deden en besefte maar al te goed hoe makkelijk wij, nederlandse christenen, het nog hebben. Wij worden nog niet bekogeld met stenen als we boodschappen doen. Hoe zouden jij en ik dan reageren?

Het getuigenis van Getachew: 'ondanks de bedreigingen bang? Nee: Hij zorgt voor ons.'
Dit beeld vond ik zo mooi... de bijbel erbij om z'n lievelingspsalm voor te lezen: kinderen en kleinkinderen (waar ze ook voor zorgen) erbij.