Ooit woonde er in Amsterdam een bijzonder mens, in een zeer bijzonder huis, met bijzondere spullen.
Een soort museum.
Kijk en verwonder!
Dit was de ingang.2017-02-08_0015Nadat je vier trappen verder was, kwam je bij de binnendeur.
‘Shoes off please’.
Ze wilde geen modder en zand binnen 😉2017-02-08_0016Later kwamen daar nog wat briefjes bij met een duidelijke boodschap.2017-02-08_0012Ooit waren het de badkamers, wc’s en kleedhokjes geweest.
Daarna haar huis. Wat steeds voller, steeds bijzonderder werd.2017-02-08_00062017-02-08_0004Haar chaotische orde.2017-02-08_0009Ze had humor.
2017-02-08_00102017-02-08_0001Dit zijn stille getuigen van wat ze deed: op heel veel manieren creatief zijn en van het leven genieten.
2017-02-08_00132017-02-08_0002 2017-02-08_0003 2017-02-08_0005 2017-02-08_0007 2017-02-08_0008   Elk voorwerp vertelde wel een verhaal. Meestal van één van de ontdekkingstochten door Nederland of ver daar buiten.2017-02-08_0011   Haar lievelingsplekje.2017-02-08_0014 2017-02-08_0017Ze had ook een buitenverblijf, waar ze in de tuin kon zitten, met de deuren open kon slapen.
Een hele oude caravan.
2017-02-08_00202017-02-08_0018 2017-02-08_0019  De plek is er nog. Nog wel.
En toch is het voor altijd weg.
Want die bijzondere vrouw op deze bijzondere plek was mijn tante.
Bijna 9 maanden geleden overleed ze en schreef ik deze blog.
2017-02-08_0021Er staan hier 10 dozen foto’s, dia’s en andere spullen van haar.
Met een deel van die foto’s heb ik een mooi idee voor in mijn nieuwe kantoor.
In ons huis staan haar planten, hangen haar gekke beestjes, en nog veel meer.
Zo blijf ik veel aan haar denken.
Want we missen haar!

P.S. Deze fotoserie heb ik een week na haar overlijden gemaakt, om te onthouden hoe het was, hoe uniek.
En ja, voor dat boek he wat ik ooit van haar wil maken 😉